Voorjaar….

Ondanks dat de wereld nog steeds op zijn kop staat dankzij het Corona-virus gaat de natuur gewoon zijn gang.

En de winde trekt gewoon de beken op om te gaan paaien, en Peter wist een mooie te vangen.

Ikzelf vind de winde een echte “vliegvisvis”, als je er één vangt heb je ook wat aan de hengel, maar het mooiste van de winde is dat hij prima aan een vlieg of nimf is te vangen. En het gaat ook nog eens goed met de winde!

Een mooi stel……

Hier een foto van twee vliegenhengels, zoals ik die nu klaar heb.

De linkse is de “Vintage”, die had ik al even, de rechtse is de nieuwe flamed finish, ik heb hem de “Duke” genoemd. Eerder had ik het idee om hem de “Aristocrat” te noemen, maar dat bleek een te lange naam om hem mooi schuin op de blank te kunnen schrijven.

Deze twee hengels hebben dezelfde taper en zijn gemaakt om heel precies een droog vliegje of klein nimfje te kunnen presenteren. Omdat ik met vismaat Jaap veel vis op relatief kleine beekjes in de Eifel en Ardennen was er de behoefte aan een hengeltje dat ook op korte afstand zuiver kon werpen, en dan bedoel ik van zo’n drie tot 6 meter afstand. Met een passende leader, lijn en deze hengels met hun speciale taper lukt dit wonderwel. Ik hoop op een mooi seizoen en wens u dat ook.

Winter….

Winter, een bijzonder seizoen, soms sprookjesachtig, zoals dit plaatje, soms koud en nat. Voor mij een seizoen om weer eens lekker in de werkplaats een hengeltje te schaven, lange tijd ging dit niet, nu weer iedere dag een paar uurtjes aan de gang.

En dan met de gedachten naar het komende visseizoen, misschien kunnen we weer gewoon naar de Eifel of Ardennen, en anders maar wat meer naar de IJssel of de Randmeren. De conditie is nog niet helemaal in orde, en zal dat waarschijnlijk ook niet meer worden, maar een paar uurtjes in- of aan het water moet wel lukken.

Ik wens jullie allen ook weer een mooi seizoen toe en wellicht zien we elkaar weer op de Flyfair.

Flamed……

Na een lange tijd niet meer in de werkplaats aan het werk te zijn geweest vandaag de stoute schoenen weer maar eens aangetrokken. Al lang speelde het idee zo’n flamed hengel te maken, donkere cane en heldere knopen.

Mooi gelakt ziet zo’n chocolade-bruine hengel met die lichte knopen er heel chique uit, ik ga hem dan ook “the Aristocrat” noemen.

Wat ben ik blij weer wat te kunnen doen, heerlijk weer een splitje bouwen, er gaan er nog meer volgen.

Corona……

En dan is er ineens de Corana-tijd, je kunt nergens meer heen als een beetje in een slootje vlakbij wat vissen. De Eifel zit op slot en het lange wachten begint.

Maar dan plotseling ben je zelf slachtoffer van het virus en lig je in het ziekenhuis te vechten om te overleven. gelukkig nu weer thuis en een lange periode van revalideren wacht. Concreet betekend dit voor mij geen vliegvissen meer in 2020, geen hengels meer schaven, geen tripjes naar de Eifel, alleen met de herinnering moet ik het doen.

Ik hoop dan ook dat 2021 een beter jaar wordt , en wens jullie allen een goede gezondheid toe, wees er zuinig op.

Old Style….

Nog altijd vind ik zo’n “ouderwetse” splitcane hengel met van die tussenwikkelingen prachtig. Daarom er nu maar zelf ook één gemaakt, en het resultaat ziet u hier. Met een greep uitgevoerd voor een werper die met de duim op het  handvat rust. Een stijl die zeker voor precisiewerpen de voorkeur heeft, zeker met de hengel netjes rechtop net naast het gezicht.

De hengel (“Vintage”) is 7 ft. voor een # 4 lijn, zelf vis ik er een Terenzio Revolution # 3 1/2 op. De hengel is zijdeglans gelakt, dit doe ik tegenwoordig op bijna elke hengel, het advies komt van Leon Janssen (boek Wondervliegen 2) en ik ben hem nog steeds dankbaar hiervoor. Alle schitteringen zijn vermeden en het staat ook nog eens prima!

Handmade….

 

Ik had een mooie opdracht, een driedelige Marvel met 2 toppen. Voor een hengelbouwer zijn dit de krenten uit de pap.

Nadat ik de nieuwe eigenaar geïnformeerd had dat de hengel klaar was, kreeg ik bovenstaande foto van hem toegestuurd.

Een passage uit het boek van Gierach, en heel treffend omschreven, inderdaad zit er voor zo’n hengelbouwer die alles zelf doet een stuk historie in iedere hengel die zijn atelier verlaat. Soms zelfs met een beetje heimwee, je bent in al die weken dat je aan een hengel werkt toch een beetje één geworden met zo’n stokkie.

“Op jacht”

Laag water, schuwe vis, en dan moet je alles uit de kast halen om toch een vis op de vlieg te laten stijgen.

Hier sta ik zelf in een Eifelbeekje, stroomafwaarts te vissen. Je kunt dan de vis redelijk goed benaderen, alleen je hebt maar één kans, je worp moet gelijk goed zitten. Prachtige sport en als het dan lukt geeft dat een goed gevoel.

En dan werkt zo’n splitcane hengeltje als hier de “Flea” mee om het goede resultaat te bereiken, zo’n hengeltje wordt dan echt je maatje.

Eindelijk…….

Eindelijk was het zover. Na weken en weken van of slecht weer, of een te hoge waterstand of thuis te druk met werk was er nu de mogelijkheid om twee dagen naar de Eifel. En dan zit je na de reis van zo’n drie uur stampen op de Autobahn op het terras van een restaurant aan het water even bij te komen met een kop koffie.

Een vertrouwd gezicht, ik kom hier al jaren, maar toch zijn er details veranderd, hier een boom geveld, vermoedelijk omgewaaid in de storm, daar een heg gepland, en een stuk van die vervelende springbalsemien verwijderd.

De eerste dag moest ik er echt nog inkomen en heb de nodige vliegen in de bomen geparkeerd, later ging het weer beter en kwam de oude routine weer terug en de zenuwen weer tot rust gekomen. Omdat de omstandigheden ideaal waren werd het vervolgens een feestje. Veel vis gevangen aan een droge vlieg, een Buck Caddis op haakje 16, en de vis was in een opperbeste conditie. Het splitje stond voortdurend krom en ‘s avonds zat ik na te genieten van wat ik nog steeds de mooiste hobby vind, vliegvissen.

Historie…

 

Een paar bijzondere foto’s kreeg ik toegestuurd van Arjan, en daar zit een verhaal aan vast. Toen Arjan bij me op bezoek was om een hengel uit te proberen zaten we gezellig wat te keuvelen over van alles en vliegvissen in het bijzonder.

Arjan kende verschillende mensen uit het “wereldje” en één daarvan was mijn oude vriend Piet Stoop. Hij viste vooral in Schotland op zalm en woonde daar ook een tijd, mijn vrouw en ik zijn er dikwijls op visite geweest. Op weg naar de rivier de Helmsdale kwam je dan langs de cottage van Megan Boyd, de dame die van die mooie zalmvliegen kon binden, zoals de Willy Gunn.

Natuurlijk kocht je dan een paar van die vliegen, voor mij toen niet zo bijzonder, nu zijn het collector-items. Ik heb Arjan er één gegeven en hij heeft deze vlieg meegenomen naar zijn oorsprong. De ruïne die u hier ziet is de cottage van Megan, ze is al enkele jaren geleden overleden en het huisje staat nu op instorten. Vele zalmvissers hebben hun vangst aan deze vliegen te danken, wat nu overblijft is de historie….