In de werkplaats

Op bijgaande foto kun je zien dat er toch wat gebeurd in de werkplaats, er hangen 2 driedelige hengels in aanbouw.

Eén van deze hengels is een opdracht voor een stevige #5 hengel van 8 voet, die aan het werk moet op de Hebriden, een hoek van de wereld waar het altijd waait. Deze hengel moet in staat zijn om toch een fatsoenlijke lijn te kunnen werpen, dan denk je misschien een ultra strakke en snelle hengel nodig te hebben, maar dat werkt niet. Net zoals bij streamer-vissen het ook niet werkt om een heel snelle hengel te gebruiken, je hebt juist een tragere, maar wel heel krachtige hengel nodig die de lijn eerst goed op gang brengt en dan als laatste er een tikje aan mee geeft om de boel te strekken.

De andere hengel is een driedelige #4 lijn van 7,6 voet, en de oorzaak om deze hengel te creëren was tijdens mijn laatste vistripje en mijn hengelkoker alleen schuin in de achterbak van de desbetreffende auto paste. Dat vind ik dan helemaal niets en daarom nu deze hengel, zo te voelen wordt het een hele fijne hengel met een prettige actie, volgende maand vertel ik u wel hoe het is gegaan.

 

werpdag in Putten

Al weer enkele weken geleden zijn we met een aantal wat oudere vliegvissers gaan werpen op de plas van de Berenkuil in Putten. Een mix van diverse vliegvissers en een mix van diverse vliegenhengels, carbon, splitcane en glasvezelhengels.

En natuurlijk ook weer een mix van diverse vliegenlijnen, kunststof in diverse tapers, zijden lijnen in diverse tapers en de Terenzio kunstzijden lijnen, ook weer in diverse tapers. Het is een heel interessante dag geworden, het aloude splitcane is vooral op het gebied van de kortere hengel nog volledig bij de tijd, de carbon hengels zijn flink geoptimaliseerd, maar je moet doodvoorzichtig zijn met je keuze.

Vooral dat laatste blijkt de bottleneck te zijn voor plezierig vliegwerpen, met een onjuiste keuze wordt de hengel een last i.p.v. een plezier en wordt mooi werpen “geruk en geram”. Teveel zien we dat zelfs op afstanden van minder dan 10 meter er wordt gedubbelstript om de lijn weg te krijgen, de grootste onzin, tot een meter of 15 moet een juiste combinatie de lijn netjes kunnen werpen, gewoon zonder strippen.

Van de week kwam er iemand bij mij om een hengel te proberen, hij was beginnend vliegvisser en nog geen geoefend werper, maar met een goede combinatie stond hij al na een paar minuten heel netjes een lijn te presenteren en riep uit dat dit met zijn andere hengel nog nooit gelukt was!

Heeft u af en toe moeite met een hengel of lijn, kom maar eens langs, dan kijken we of we dit kunnen verhelpen.

 

Even ergens anders…

Meestal gaan voor mij de buitenlandse tripjes naar de Eifel, waar riviertjes als de Kyll, Ahr en Prüm bevist worden, maar dit keer ging de reis naar de Amblève in de Ardennen.

Een geheel ander water als de bovengenoemde beken, veel meer met dikke stenen in de rivier en een andere bodem, er werd dringend geadviseerd om een waadstok mee te nemen, en die was nodig ook.

Op de rit erheen zaten Jaap en ik al helemaal te verzinnen hoe we de vis gingen verschalken, maar dat pakte heel anders uit, het stuk water waar wij visten was van een kleine club die in de voorwaarden de regel had dat er alleen met droge vliegen gevist mocht worden. en als dan de vis niet wil stijgen heb je het moeilijk.

Met veel pijn en moeite er wat kleine vis uit kunnen halen, alleen Jaap had een fatsoenlijke vlagzalm. De volgende dag liepen we het water nog eens rustig af en ontdekten vele schitterende vlagzalmen, die volkomen bewegingloos in het water “zweefden”.  Dan kun je vissen wat je wilt, stijgen doen ze dan niet en alleen een nimfje kan dan nog wat opbrengen, maar dat mocht niet, het te koude weer van de laatste tijd had ons parten gespeeld.

We gaan nog een keer terug, zoals Schwarzenegger zegt; “I ‘ll be back”.

Eindelijk….

Het heeft even geduurd, maar ik ben net terug van 2 dagen vissen in mijn geliefde Eifel. Veel vliegvissers vinden die Eifel maar niets en gaan naar verre vreemde oorden, maar voor mij is het aan de Kyll of Ahr nog steeds een heel fijne belevenis.

Door de hoge waterstand en koud, nat weer duurde het even voordat er een goede mogelijkheid was om te gaan, maar nu was het zover.

Ook nu weer ’s morgens gewoon koud, en moest er met een nimfje de bodem afgezocht worden om aan de vis te komen, maar ’s middags trok de bewolking op en brak de zon door. het leek wel of er een schakelaar werd omgezet, gelijk flinke activiteit van het insektenleven (BWO’s) en overal ineens stijgende vis.

En wat is er dan mooier om met een droog vliegje haak 18 op puntje 10/100 op “jacht” te gaan en een mooie vis te kunnen drillen, deze vis lag net voor een muurtje en de vlieg moest heel precies geworpen worden om drag te vermijden en als het dan allemaal lukt en je kunt de vis verleiden om te stijgen, wat hebben we toch een mooie hobby.

Petri Heil voor deze zomer en veel spannende momenten gewenst.

Datum

Voor mij is de 15e Maart altijd een speciale datum, dan gaat de visserij in Duitsland weer open en mag ik weer naar de Eifel toe. Zo’n ruim 35 jaar geleden ging ik met mijn toenmalige vismaat “Nagel” altijd gelijk het eerste weekend na de 15e naar de Kyll toe om de eerste vissen van het seizoen te vangen.

Dat was altijd een heel avontuur in dit pre-computer tijdperk, je moest maar afwachten hoe de waterstand was, en vooral hoe het weer was. We hebben wel eens met de sneeuw nog op de kant staan vissen. de vissen zelf zaten dan dikwijls nog onder de bloedzuigers.

En dan ging de visserij op 15 Oktober weer op slot, wat was zo’n zomer snel voorbij, later toen we met een clubje zelf een stuk pachten ging het al weer beter, toen visten we door tot 15 December met mooie vangsten van de vlagzalm. Gouden tijden, ja, oudere mensen hebben het altijd over vroeger, maar in dit geval was echt alles beter daar.

Wat blijft zijn de mooie herinneringen, en ik wens u toe dat dit voor u ook zo zal zijn, dat er mooie herinneringen zijn of dat u bezig bent deze te maken, Petri Heil.

Nog even wachten…

Februari is zo’n halfbakken maand, soms ruik je in de verte de lente al, soms ben je ’s morgens druk in de weer met de sneeuwschuiver. Maar hoe dan ook komt de 15e Maart dichterbij en dan gaat het seizoen in de Eifel weer open.

Ik kijk daar altijd heel ongeduldig naar uit en sta dan te popelen om de reis zuidwaarts weer te maken. Meestal met weer een nieuw hengeltje in de koker om die dan ten doop te houden, altijd een mooi moment.

Het is hard werken in de werkplaats op dit moment en als je dan weer een paar hengels weg kan sturen is dat voor mij altijd weer een mooi gebeuren. je weet dan dat er bij iemand thuis voorzichtig de koker wordt geopend en de hengel uit het foedraal gehaald.

Op de foto zie je 3 hengels van het type “Flea”, een dapper kereltje van 6,3 ft. voor een #4 lijn. Echt een maatje als je op begroeid water aan de slag gaat, dit hengeltje maakt dat je daar toch prima kunt vissen en de vlieg zeer exact kun serveren. Drie nieuwe eigenaren gaan dit meemaken, Petri Heil, ook voor u.

 

Winterwerk

cane-hengel-009

Een tijd geleden kwam ik deze oude foto tegen in mijn computerbestand, hij is van een bijeenkomst van splitcane hengelbouwers in Nieuwegein. Zelf was ik toen net begonnen met splitcane hengelbouw en heb toen samen met Gert-Jan Doedens een zaaltje gehuurd, iedereen uitgenodigd en afwachten wie er kwam.

Het overtrof onze verwachting totaal, het was er barstendruk en heel gezellig, de tijd herhaald zich, op 22 april van dit jaar organiseren Patrick Mercy en ondergetekende opnieuw zo’n “splitdag”, bedoeld voor splitcane bouwers en hen die dat willen worden. Stuur maar een mailtje als je belangstelling hebt.

Zo in de wintertijd is het altijd ideaal om weer eens een hengeltje te maken, of om, in mijn geval, weer eens een nieuw prototype te maken. ik laat wel weten wat dat wordt, eerst eind van de maand maar naar de beurs in Charleroi.

Wintertijd

doos

Terwijl ik dit bericht zit te tikken kijk ik naar buiten en zie hoe de vorst vannacht alles wit gekleurd heeft en de autoruiten weer de nodige aandacht behoeven om weer enigszins doorzichtig te worden, ik voel nu al de koude handen die ik daar van krijg.

Nee, de wintertijd is niet helemaal mijn ding, er zijn genoeg vliegvissers die er dan juist op uit gaan om achter de snoek aan te gaan, het laatste VNV-blad staat er weer vol mee. Zelf kruip ik achter mijn buro om weer eens orde te scheppen in de puinhoop die een seizoen vissen heeft opgeleverd in mijn vliegendozen en vliegvisvest.

Alle spoeltjes nylon weer uitzoeken en dan natuurlijk flink bijbinden om voor het volgende seizoen weer met volle dozen de strijd aan te gaan. Bij een winkel in Bedburg-Hau flink wat Flyrite dubbing gescoord, de fijnste dubbing die je kunt bedenken om droge vliegjes op haak 16 en 18 te binden, en ook nog in de goede kleuren, dat komt dus wel goed.

Ik wens u allen een goede Kerst toe en zoals de Duitser zegt; een goede “Rutsch” in het Nieuwe Jaar.

Delivery-power

kyll-4-1

Van een vliegenhengel wordt verwacht dat hij (of zij) er voor zorgt dat zowel de lijn, de leader als de vlieg keurig netjes in 1 lijn liggen bij de presentatie en dat de vlieg niet hard op het wateroppervlak komt, maar als een pluisje neerdaalt.

Eigenlijk moet het dus zo zijn dat als je de vlieg strak op het water wil kletsen je daar echt moeite voor moet doen. wat is het dan een genot om met een moderne splitcane hengel te vissen, liefst met een (kunst)zijden lijn en leader, waarbij een mooie rechte en zachte presentatie gewoon vanzelf gebeurd.

Door de combinatie van de massa van de hengel en de tapering van met name het topdeel kan iedereen een goede worp maken en hoef je niet erg precies te zijn met de stops voor en achter in je worp, dit doet de hengel wel voor je. Dit verschijnsel wordt door geoefende carbonhengel-werpers dikwijls niet ontdekt en moeten zij hierop geattendeerd worden.

Dan gaat er ineens weer een hele wereld voor hen open, en natuurlijk hebben ze gelijk als de discussie dan gaat over die “oude” splithengels van 40-50 jaar geleden. Met die hengels ligt dat heel anders en moet er technisch heel goed getimed worden, nu niet meer. Kom maar eens proberen, u zal aangenaam verrast worden!

 

Ombre

 

lissendorf-045-1

De Fransen noemen hem “Ombre”, de Engelsen “Lady of the stream”, maar voor mij is de vlagzalm gewoon één van de mooiste vissen om met een vliegenhengel te belagen. Vooral met de herfstvisserij met laag, helder water en kieskeurige vlagzalm moet dan alles kloppen om dan toch wat te kunnen vangen. Kleine vliegjes op haak 18 of 20, dunne leaderpunten van 10- of 8/100 mm en bovenal een hengeltje wat een perfecte presentatie kan geven, anders zakt de vlagzalm na inspectie van de vlieg weer terug naar de bodem, een gefrustreerde visser achterlatend.

Voor deze specifieke visserij is er nu de “Ombre”, een 6,9 voeter voor een # 2/3 lijn. Omdat deze hengel uitermate geschikt is om de ultra lichte visserij te kunnen beoefenen heb ik de “Flyweight” uit de lijst gehaald, op verzoek kan ik er nog altijd één maken.

De “Ombre” heeft net wat meer lengte om in de dril wat te kunnen sturen en ook om de lijn beter te kunnen menden, zo kunt u goed gewapend deze mooie maar moeilijke visserij beoefenen, natuurlijk kunt u er ook in zo’n mooi polderslootje mee op de ruisvoorn, ook zo’n schitterende visserij, de ruisvoorn is eigenlijk “onze” vlagzalm. Weet u nog zo’n mooi slootje?