Kurk…

Om een mooi greepje te maken heb je als eerste mooie kurk nodig, de zogenaamde Flor kwaliteit. Door deze zorgvuldig op maat te maken en te lijmen wordt het een compact geheel en zal ook na jaren nog steeds niet loskomen of afbrokkelen.

Bij het afdraaien en schuren wordt er met een steeds fijner schuurpapier de greep spiegelglad geslepen en pakt zo weinig vuil aan, schoonmaken met een vochtige doek volstaat.

Wat ik nog steeds niet begrijp is dat de “grote” fabrieken als bijv. Sage nog steeds grepen maken van een mindere kwaliteit en soms zelfs loszittende kurk die na enkele jaren er niet meer uitzien, maar je, dan heb ik weer werk om er wel een goede greep op te zetten….

Ook de pasvorm is erg belangrijk, met de grootste dikte op tweederde van de greep naar voren heb je een model dat gemakkelijk in de hand ligt zonder dat je er in moet knijpen om de hengel vast te houden.

Herfst….

Op één van de laatste bindavonden van mijn vliegvisclub de Kingfisher had Harry een streamertje meegenomen wat mij erg aansprak, het doorzichtige karakter was erg goed weergegeven door de bindwijze, je zag a.h.w. de “ingewanden” van het visje zitten. Dit streamertje is bedoeld voor de baars, maar een roofblei zal er ook moeilijk van af kunnen blijven.

Het vliegbindseizoen is weer begonnen en dat is maar goed ook, ik heb flinke gaten zitten in de voorraad in mijn dozen, en dan zijn de koude winteravonden bij uitstek geschikt om daar wat aan te doen. Een hele groep vissers gaan achter de snoek aan, maar dat is niet zo mijn ding, een hele dag met een natte neus lopen en soms ook nog koud en nat weer, ik sla even over.

Er moeten trouwens weer wat hengels gemaakt worden, een mooi nieuw beiteltje gekocht voor de schaaf en die mag dan laten zien wat hij in huis heeft. Goed gereedschap is ook hier het halve werk.

Wie het kleine niet eert…

Deze week nog even 2 dagen naar de Eifel geweest, goed weer en een lage waterstand. Dat alles maakte dat het weer een feestje was en samen met mijn Limburgse vismaatje hebben we nog een leuk uitstapje gemaakt.

Alle beken in de Eifel en Ardennen worden gevoed door kleine beekjes, en samen vormen ze dan de “grote” beek, en we hebben nu eens zo’n heel klein beekje afgevist. Nauwelijks een meter tot maximaal 1,5 meter breed met af en toe een klein poeltje, waar het dan wat dieper is. U ziet mij hier aan zo’n poeltje, waar ik er net een goudkopje doorhaal.

En dan komt de grote verrassing, wat zit er dan nog veel en grote vis in zo’n klein “slootje”, je vist met worpjes van 2-3 meter lijn/leader uit je topoog, en dan klapt er ineens een forse beekforel op je nimf, een hartverzakking krijg je ervan, maar zo gaaf….

Indian Summer-2

En zo schuiven we alweer de maand September binnen, de liefhebbers van streamervissen gaan weer achter de snoek aan, maar voor mij is het altijd de maand van de vlagzalm geweest. Met het langzaam verkleuren van de bladeren aan de bomen komt er in de Eifel altijd zo’n speciaal sfeertje het dal in en als vliegvisser komt er dat magische in de lucht dat de herfstvisserij zo speciaal maakt.

Met een licht hengeltje, een dun leaderpuntje en vliegjes op haak 18 of zelfs 20 achter de vlagzalm aan. Ooit wemelde het op de Kyll van de vlagzalm, nu moet je er hard voor werken, dit mocht ik pas weer ervaren op een privéstuk water, waar, dankzij de overhangende bomen, de aalscholver nog niet heeft toegeslagen. Het lukte om er enkele mooie vlagzalmen uit te halen, en na het vissen heb je dan die typische vlagzalmgeur aan je handen. Ik hoop van harte dat het herstelprogramma wat er op de Kyll wordt toegepast een succes wordt en we weer kunnen genieten van deze topvisserij.

 

Au…..

Afgelopen keer in de Eifel maakte ik een lelijke smak in de beek, bealgde stenen, versleten studs en geen viltzolen veroorzaakten een glijpartij en dat ging verkeerd.

Ik ging “op mijn plaat”, en wat voel je jezelf dan ongelukkig en het deed nog pijn ook, ik viel precies met mijn knie op een steen.

Thuis gekomen drastische maatregelen genomen, lieslaarzen in de kliko en waadschoenen en ademend waadpak gekocht, zo dat moet beter gaan.

Ook een nieuw vliegvisvest, de oude (van 35 jaar oud) ingeruild voor een nieuwe, korter, zodat hij past bij het waadpak. En dan moet je afscheid nemen van een geliefd kledingstuk waarmee je al zoveel hebt meegemaakt.

Gelukkig ook positief nieuws, de nieuwe driedelige hengel (“the Marvel”) werkt prima, heel tevreden over de aktie, zowel in de Eifel als gisteren op de IJssel. Werpt ongelooflijk fijn en subtiel, maar genoeg body om een vis te drillen, komt in de collectie.

In de werkplaats

Op bijgaande foto kun je zien dat er toch wat gebeurd in de werkplaats, er hangen 2 driedelige hengels in aanbouw.

Eén van deze hengels is een opdracht voor een stevige #5 hengel van 8 voet, die aan het werk moet op de Hebriden, een hoek van de wereld waar het altijd waait. Deze hengel moet in staat zijn om toch een fatsoenlijke lijn te kunnen werpen, dan denk je misschien een ultra strakke en snelle hengel nodig te hebben, maar dat werkt niet. Net zoals bij streamer-vissen het ook niet werkt om een heel snelle hengel te gebruiken, je hebt juist een tragere, maar wel heel krachtige hengel nodig die de lijn eerst goed op gang brengt en dan als laatste er een tikje aan mee geeft om de boel te strekken.

De andere hengel is een driedelige #4 lijn van 7,6 voet, en de oorzaak om deze hengel te creëren was tijdens mijn laatste vistripje en mijn hengelkoker alleen schuin in de achterbak van de desbetreffende auto paste. Dat vind ik dan helemaal niets en daarom nu deze hengel, zo te voelen wordt het een hele fijne hengel met een prettige actie, volgende maand vertel ik u wel hoe het is gegaan.

 

werpdag in Putten

Al weer enkele weken geleden zijn we met een aantal wat oudere vliegvissers gaan werpen op de plas van de Berenkuil in Putten. Een mix van diverse vliegvissers en een mix van diverse vliegenhengels, carbon, splitcane en glasvezelhengels.

En natuurlijk ook weer een mix van diverse vliegenlijnen, kunststof in diverse tapers, zijden lijnen in diverse tapers en de Terenzio kunstzijden lijnen, ook weer in diverse tapers. Het is een heel interessante dag geworden, het aloude splitcane is vooral op het gebied van de kortere hengel nog volledig bij de tijd, de carbon hengels zijn flink geoptimaliseerd, maar je moet doodvoorzichtig zijn met je keuze.

Vooral dat laatste blijkt de bottleneck te zijn voor plezierig vliegwerpen, met een onjuiste keuze wordt de hengel een last i.p.v. een plezier en wordt mooi werpen “geruk en geram”. Teveel zien we dat zelfs op afstanden van minder dan 10 meter er wordt gedubbelstript om de lijn weg te krijgen, de grootste onzin, tot een meter of 15 moet een juiste combinatie de lijn netjes kunnen werpen, gewoon zonder strippen.

Van de week kwam er iemand bij mij om een hengel te proberen, hij was beginnend vliegvisser en nog geen geoefend werper, maar met een goede combinatie stond hij al na een paar minuten heel netjes een lijn te presenteren en riep uit dat dit met zijn andere hengel nog nooit gelukt was!

Heeft u af en toe moeite met een hengel of lijn, kom maar eens langs, dan kijken we of we dit kunnen verhelpen.

 

Even ergens anders…

Meestal gaan voor mij de buitenlandse tripjes naar de Eifel, waar riviertjes als de Kyll, Ahr en Prüm bevist worden, maar dit keer ging de reis naar de Amblève in de Ardennen.

Een geheel ander water als de bovengenoemde beken, veel meer met dikke stenen in de rivier en een andere bodem, er werd dringend geadviseerd om een waadstok mee te nemen, en die was nodig ook.

Op de rit erheen zaten Jaap en ik al helemaal te verzinnen hoe we de vis gingen verschalken, maar dat pakte heel anders uit, het stuk water waar wij visten was van een kleine club die in de voorwaarden de regel had dat er alleen met droge vliegen gevist mocht worden. en als dan de vis niet wil stijgen heb je het moeilijk.

Met veel pijn en moeite er wat kleine vis uit kunnen halen, alleen Jaap had een fatsoenlijke vlagzalm. De volgende dag liepen we het water nog eens rustig af en ontdekten vele schitterende vlagzalmen, die volkomen bewegingloos in het water “zweefden”.  Dan kun je vissen wat je wilt, stijgen doen ze dan niet en alleen een nimfje kan dan nog wat opbrengen, maar dat mocht niet, het te koude weer van de laatste tijd had ons parten gespeeld.

We gaan nog een keer terug, zoals Schwarzenegger zegt; “I ‘ll be back”.

Eindelijk….

Het heeft even geduurd, maar ik ben net terug van 2 dagen vissen in mijn geliefde Eifel. Veel vliegvissers vinden die Eifel maar niets en gaan naar verre vreemde oorden, maar voor mij is het aan de Kyll of Ahr nog steeds een heel fijne belevenis.

Door de hoge waterstand en koud, nat weer duurde het even voordat er een goede mogelijkheid was om te gaan, maar nu was het zover.

Ook nu weer ’s morgens gewoon koud, en moest er met een nimfje de bodem afgezocht worden om aan de vis te komen, maar ’s middags trok de bewolking op en brak de zon door. het leek wel of er een schakelaar werd omgezet, gelijk flinke activiteit van het insektenleven (BWO’s) en overal ineens stijgende vis.

En wat is er dan mooier om met een droog vliegje haak 18 op puntje 10/100 op “jacht” te gaan en een mooie vis te kunnen drillen, deze vis lag net voor een muurtje en de vlieg moest heel precies geworpen worden om drag te vermijden en als het dan allemaal lukt en je kunt de vis verleiden om te stijgen, wat hebben we toch een mooie hobby.

Petri Heil voor deze zomer en veel spannende momenten gewenst.

Datum

Voor mij is de 15e Maart altijd een speciale datum, dan gaat de visserij in Duitsland weer open en mag ik weer naar de Eifel toe. Zo’n ruim 35 jaar geleden ging ik met mijn toenmalige vismaat “Nagel” altijd gelijk het eerste weekend na de 15e naar de Kyll toe om de eerste vissen van het seizoen te vangen.

Dat was altijd een heel avontuur in dit pre-computer tijdperk, je moest maar afwachten hoe de waterstand was, en vooral hoe het weer was. We hebben wel eens met de sneeuw nog op de kant staan vissen. de vissen zelf zaten dan dikwijls nog onder de bloedzuigers.

En dan ging de visserij op 15 Oktober weer op slot, wat was zo’n zomer snel voorbij, later toen we met een clubje zelf een stuk pachten ging het al weer beter, toen visten we door tot 15 December met mooie vangsten van de vlagzalm. Gouden tijden, ja, oudere mensen hebben het altijd over vroeger, maar in dit geval was echt alles beter daar.

Wat blijft zijn de mooie herinneringen, en ik wens u toe dat dit voor u ook zo zal zijn, dat er mooie herinneringen zijn of dat u bezig bent deze te maken, Petri Heil.