“Op jacht”

Laag water, schuwe vis, en dan moet je alles uit de kast halen om toch een vis op de vlieg te laten stijgen.

Hier sta ik zelf in een Eifelbeekje, stroomafwaarts te vissen. Je kunt dan de vis redelijk goed benaderen, alleen je hebt maar één kans, je worp moet gelijk goed zitten. Prachtige sport en als het dan lukt geeft dat een goed gevoel.

En dan werkt zo’n splitcane hengeltje als hier de “Flea” mee om het goede resultaat te bereiken, zo’n hengeltje wordt dan echt je maatje.

Eindelijk…….

Eindelijk was het zover. Na weken en weken van of slecht weer, of een te hoge waterstand of thuis te druk met werk was er nu de mogelijkheid om twee dagen naar de Eifel. En dan zit je na de reis van zo’n drie uur stampen op de Autobahn op het terras van een restaurant aan het water even bij te komen met een kop koffie.

Een vertrouwd gezicht, ik kom hier al jaren, maar toch zijn er details veranderd, hier een boom geveld, vermoedelijk omgewaaid in de storm, daar een heg gepland, en een stuk van die vervelende springbalsemien verwijderd.

De eerste dag moest ik er echt nog inkomen en heb de nodige vliegen in de bomen geparkeerd, later ging het weer beter en kwam de oude routine weer terug en de zenuwen weer tot rust gekomen. Omdat de omstandigheden ideaal waren werd het vervolgens een feestje. Veel vis gevangen aan een droge vlieg, een Buck Caddis op haakje 16, en de vis was in een opperbeste conditie. Het splitje stond voortdurend krom en ’s avonds zat ik na te genieten van wat ik nog steeds de mooiste hobby vind, vliegvissen.

Historie…

 

Een paar bijzondere foto’s kreeg ik toegestuurd van Arjan, en daar zit een verhaal aan vast. Toen Arjan bij me op bezoek was om een hengel uit te proberen zaten we gezellig wat te keuvelen over van alles en vliegvissen in het bijzonder.

Arjan kende verschillende mensen uit het “wereldje” en één daarvan was mijn oude vriend Piet Stoop. Hij viste vooral in Schotland op zalm en woonde daar ook een tijd, mijn vrouw en ik zijn er dikwijls op visite geweest. Op weg naar de rivier de Helmsdale kwam je dan langs de cottage van Megan Boyd, de dame die van die mooie zalmvliegen kon binden, zoals de Willy Gunn.

Natuurlijk kocht je dan een paar van die vliegen, voor mij toen niet zo bijzonder, nu zijn het collector-items. Ik heb Arjan er één gegeven en hij heeft deze vlieg meegenomen naar zijn oorsprong. De ruïne die u hier ziet is de cottage van Megan, ze is al enkele jaren geleden overleden en het huisje staat nu op instorten. Vele zalmvissers hebben hun vangst aan deze vliegen te danken, wat nu overblijft is de historie….

Een nieuw seizoen…..

 

Deze week kreeg ik deze foto toegestuurd van Erik, en raakte me omdat hier zo mooi de start van een nieuw vliegvisseizoen wordt weergegeven. De ontluikende natuur, het glasheldere water met een mooie waterstand en de hengel met een nieuw lijntje erop staan allemaal klaar om de start te gaan maken.

Welke avonturen gaan we beleven, wordt het eindelijk weer zo’n heerlijk seizoen, waarbij alles lijkt te lukken, vol verwachting klopt ons hart.

Ik wens u allemaal een goed seizoen 2019, en stuur me maar een keer een leuke foto. ook ik hoop deze zomer wat meer te gaan vliegvissen, en zal hierover af en toe berichten.

Gewoon met een droog vliegje….

Op de beurs in Empel, afgelopen zaterdag, was het een komen en gaan van vliegvissers die op zoek waren naar iets wat ze nog niet hadden, maar zeker wel nodig hadden of wilden hebben, je kent dat wel. En dan sta je natuurlijk een beetje bij te praten over afgelopen seizoen en wat er dit jaar moest gaan gebeuren.

En als je dan voor de zoveelste keer eigenlijk hetzelfde verhaal hoort valt dat op. Velen (dikwijls wel wat oudere vliegvissers) hadden het erover dat de vliegvisserij zo aan het veranderen is en je tegenwoordig alleen nog met grote streamers met 8 of 9- lijnen  op hengels die geschikt zijn om bij polsstok-hoogspringen een medaille te winnen, op metersnoeken aan de gang moet.

En dan wordt er met geen woord meer gerept over de visserij op mooie blankvoorns of nog beter mooie ruisvoorns, en dit dan met een tweetje of drietje, en met een droog vliegje of een nimfje. Deze visserij is niet meer in beeld en zelfs het knopen van een droog vliegje op haak 18 is een vergeten vaardigheid aan het worden, jammer, heel jammer…..

Een beetje Zen……

Zo net na de Kerst en Nieuwjaar begin je weer met frisse moed aan het nieuwe jaar, hopend op beter weer en goede waterstand, in ieder geval wat beter dan afgelopen seizoen. Zo dramatisch nog nooit meegemaakt.

Gisteren weer de werkplaats ingegaan en begonnen met de bouw van een nieuwe hengel, en dat vind ik het leukste deel van het splitcane maken. De paal splijten in strips, dan deze strips boven een alcoholbrandertje richten en daarna parallel schaven en samenbinden. Dit pakketje kan nu de oven in om te harden en daarna verder te bewerken. Maar de “geboorte” van een hengel is hier van toepassing en ik vind het nog steeds een prachtige klus om zo stilletjes in de werkplaats met volle concentratie deze handeling te doen.

Een beetje “Zen ” dus,  alleen aandacht voor het werk en liever niet gestoord worden, en dan wordt de koffie wel eens koud. Een goed seizoen gewenst!

Thuis klussen

Ja, en dan zijn ineens je dobbertjes op. Deze zomer weer veel aan het nimfvissen geweest op de IJssel en de Randmeren, en dan gaat er wel eens een dobbertje kapot. Ik viste veel met bite-indicators van hardschuim, maar die breken toch wel gemakkelijk in stukken en bovendien blijft je lijn regelmatig hangen achter het slangetje waarmee je de lijn vastzet in de sleuf van de bite-indicator.

In een ver verleden kocht ik mijn dobbertjes bij Martin Hengelsport in Rotterdam-Overschie, die hadden het juiste model en bevestigingssysteem en waren uit balsahout gemaakt. Die gingen gewoon een heel seizoen mee, de lak was dan beschadigd, maar ze deden het nog steeds prima. Nu heb ik ze dus zelf nagemaakt, en ze zien er goed uit. In 2019 dus voldoende mogelijkheid om te gaan nimfvissen, als het weer en waterstand ook meewerken.

Indian Summer-3……..

Gisteren terug gekomen van een paar dagen vissen in de Eifel. hoewel het seizoen in de Eifel afloopt op 15 Oktober mochten we op dit verenigingswater vissen t/m 18 Oktober. Dat hebben we gedaan en vooral woensdag hadden we uitstekend weer en een actief insectenleven. Het was wel peuteren en werken voor je visje, maar dat is een deel van een vliegvissersleven. Ook hebben we de omringende bomen voorzien van wat extra decoratie in de vorm van alweer een nimfje of droge vlieg. Maar dan zo af en toe een beloning in de vorm van een mooie forel vergoed veel en van de winter binden we de doos wel weer vol.

Donderdag was het ineens een stuk kouder en dan voel je de herfst, vooral ’s morgens was het gewoon steenkoud en dan moet er een jasje aan, even wennen. Bij mij is het een wat vreemde traditie die laatste dagen in de Eifel altijd te vissen met de Flea, mijn meest gewaardeerde hengel. Ook Jaap viste met deze hengel en wat een leuk gezicht als je dan bij de auto 2 van dezelfde hengels tegen een boom ziet staan.

Volgend jaar mogen ze weer uit het foedraal, hopelijk met een beter seizoen dan 2018, gelukkig was het laatste tripje nog een goedmaker.

 

Even een dagje vissen…….

Na de hittegolf die ons land een aantal weken trof en waarin ik geen puf kon opbrengen om te gaan vissen, werd de temperatuur eindelijk weer “normaal”.

Hoog tijd om weer eens een hengel  uit te proberen en samen met Jaap hebben we de Randmeren opgezocht. En daar een heerlijke visdag gehad. Niet dat we zo heel erg veel gevangen hebben, maar het lekker weer buiten zijn en een hengel te “zwiepen” maakt het dat zo’n dag weer met gouden lettertjes geschreven kan worden.

En dan na afloop een goed restaurantje opzoeken en passend de dag afsluiten, het hoort er allemaal bij, en maakt het leven een stuk aangenamer.

En dan bij het vissen de Marvel krom trekken op een mooie voorn, zelfs op een droge vlieg. Dan moet je ver zoeken om een gelukkiger ventje te vinden dan mij.

Wat een raar seizoen……..

Eindelijk weer een keer aan de Ahr, het werd echt wel tijd. Dit seizoen gooit alle regels opzij, eerst te koud, dan veel te hoog water en als het dan zakte tot een aanvaardbaar niveau opnieuw een flinke stortbui en ja hoor, weer te hoog.

Als een echte fanaat als het gaat over de Eifelvissrij is dit erg frustrerend, en komt het humeur niet ten goede. En ineens is het dan zover en klopt alles weer, een goede waterstand een uitbundig insektenleven, en mijn drie-hengeltje flink aan het werk, wat een genot. Alle stress is vergeten en dan sta je mateloos te genieten!

Voor de zoveelste keer besef je dan dat de vliegvisserij toch wel heel erg leuk is, ik hoop het dan ook heel lang te kunnen blijven doen, of zoals Jan Veenhuysen het uitdrukte; het maken van herinneringen.