Lekker rommelen….

Zo in de aanloop naar het nieuwe seizoen in de vliegvisserij zijn deze maanden vooral de tijd dat er thuis weer het nodige gebeurd. Natuurlijk zijn de vliegvissers, die op jacht zijn op de snoek of aan de kust, wel aan het vissen, maar omdat ik niet zo erg houd van de koude die daar dikwijls mee gepaard gaat, blijf ik deze maanden thuis en ga weer vliegbinden en zorgen voor volle dozen.

Vooral mijn nimfendoos was wel heel erg leeg, daar moet flink wat bijkomen. en dan natuurlijk de hengelbouw, daarvan ziet u hierboven een foto. Harry wilde zelf een hengel afbouwen en bij uitzondering heb ik dus nu voor hem een “bouwpakketje” gemaakt. De blank wel voorzien van bussen en een greep, de rest mag Harry zelf doen. Zo’n eigenbouw hengel geeft de bezitter net even wat meer gevoel bij zo’n hengel en is er ook meestal heel zuinig op.

Voor de rest is het weer wachten op de 15e Maart, dan gaan de rivieren in de Eifel en Ardennen weer open en kunnen we gaan genieten van de visserij daar. Ik wens u alvast een heel mooi seizoen toe en vele mooie vangsten, een foto deze kant op wordt heel erg gewaardeerd.

 

Een goed begin……

Natuurlijk eerst allemaal een fijn 2018 gewenst, met weinig pech en veel goed weer.

Maar over die pech wil ik het even hebben, afgelopen jaar heb ik best wel veel nieuwe topjes moeten maken voor hengels van diverse pluimage. Zelfs bij één van mijn eigen hengels ging het fout en moest ik dat verschrikkelijke geluid horen van een brekend topje.

Ik had de grote fout gemaakt met mijn hengel naar voren gericht de kant op te lopen vanuit de beek en niet goed op te letten, en dan geeft een boom niet mee. Dus bij dezen nogmaals de waarschuwing; loop altijd met je hengel naar achteren gericht, dan heb je het minste risico dat er wat fout gaat.

Een andere fout die toch ook wel veel voorkomt is dat er op het laatst van de dril de vis dichterbij wordt gehaald en dan de top wordt overtrokken zoals op het bijgaande plaatje, wat ik heb geleend uit een oude Brunner catalogus, is te zien. Één klap van de vis met zijn staart en het topje wordt helemaal doorgetrokken en knapt. Ook hier dus let op wat je doet en zorg dat de top niet overbelast wordt, dit geldt voor zowel splitcane als carbon of glas.

Kurk…

Om een mooi greepje te maken heb je als eerste mooie kurk nodig, de zogenaamde Flor kwaliteit. Door deze zorgvuldig op maat te maken en te lijmen wordt het een compact geheel en zal ook na jaren nog steeds niet loskomen of afbrokkelen.

Bij het afdraaien en schuren wordt er met een steeds fijner schuurpapier de greep spiegelglad geslepen en pakt zo weinig vuil aan, schoonmaken met een vochtige doek volstaat.

Wat ik nog steeds niet begrijp is dat de “grote” fabrieken als bijv. Sage nog steeds grepen maken van een mindere kwaliteit en soms zelfs loszittende kurk die na enkele jaren er niet meer uitzien, maar je, dan heb ik weer werk om er wel een goede greep op te zetten….

Ook de pasvorm is erg belangrijk, met de grootste dikte op tweederde van de greep naar voren heb je een model dat gemakkelijk in de hand ligt zonder dat je er in moet knijpen om de hengel vast te houden.

Herfst….

Op één van de laatste bindavonden van mijn vliegvisclub de Kingfisher had Harry een streamertje meegenomen wat mij erg aansprak, het doorzichtige karakter was erg goed weergegeven door de bindwijze, je zag a.h.w. de “ingewanden” van het visje zitten. Dit streamertje is bedoeld voor de baars, maar een roofblei zal er ook moeilijk van af kunnen blijven.

Het vliegbindseizoen is weer begonnen en dat is maar goed ook, ik heb flinke gaten zitten in de voorraad in mijn dozen, en dan zijn de koude winteravonden bij uitstek geschikt om daar wat aan te doen. Een hele groep vissers gaan achter de snoek aan, maar dat is niet zo mijn ding, een hele dag met een natte neus lopen en soms ook nog koud en nat weer, ik sla even over.

Er moeten trouwens weer wat hengels gemaakt worden, een mooi nieuw beiteltje gekocht voor de schaaf en die mag dan laten zien wat hij in huis heeft. Goed gereedschap is ook hier het halve werk.

Wie het kleine niet eert…

Deze week nog even 2 dagen naar de Eifel geweest, goed weer en een lage waterstand. Dat alles maakte dat het weer een feestje was en samen met mijn Limburgse vismaatje hebben we nog een leuk uitstapje gemaakt.

Alle beken in de Eifel en Ardennen worden gevoed door kleine beekjes, en samen vormen ze dan de “grote” beek, en we hebben nu eens zo’n heel klein beekje afgevist. Nauwelijks een meter tot maximaal 1,5 meter breed met af en toe een klein poeltje, waar het dan wat dieper is. U ziet mij hier aan zo’n poeltje, waar ik er net een goudkopje doorhaal.

En dan komt de grote verrassing, wat zit er dan nog veel en grote vis in zo’n klein “slootje”, je vist met worpjes van 2-3 meter lijn/leader uit je topoog, en dan klapt er ineens een forse beekforel op je nimf, een hartverzakking krijg je ervan, maar zo gaaf….

Indian Summer-2

En zo schuiven we alweer de maand September binnen, de liefhebbers van streamervissen gaan weer achter de snoek aan, maar voor mij is het altijd de maand van de vlagzalm geweest. Met het langzaam verkleuren van de bladeren aan de bomen komt er in de Eifel altijd zo’n speciaal sfeertje het dal in en als vliegvisser komt er dat magische in de lucht dat de herfstvisserij zo speciaal maakt.

Met een licht hengeltje, een dun leaderpuntje en vliegjes op haak 18 of zelfs 20 achter de vlagzalm aan. Ooit wemelde het op de Kyll van de vlagzalm, nu moet je er hard voor werken, dit mocht ik pas weer ervaren op een privéstuk water, waar, dankzij de overhangende bomen, de aalscholver nog niet heeft toegeslagen. Het lukte om er enkele mooie vlagzalmen uit te halen, en na het vissen heb je dan die typische vlagzalmgeur aan je handen. Ik hoop van harte dat het herstelprogramma wat er op de Kyll wordt toegepast een succes wordt en we weer kunnen genieten van deze topvisserij.

 

Au…..

Afgelopen keer in de Eifel maakte ik een lelijke smak in de beek, bealgde stenen, versleten studs en geen viltzolen veroorzaakten een glijpartij en dat ging verkeerd.

Ik ging “op mijn plaat”, en wat voel je jezelf dan ongelukkig en het deed nog pijn ook, ik viel precies met mijn knie op een steen.

Thuis gekomen drastische maatregelen genomen, lieslaarzen in de kliko en waadschoenen en ademend waadpak gekocht, zo dat moet beter gaan.

Ook een nieuw vliegvisvest, de oude (van 35 jaar oud) ingeruild voor een nieuwe, korter, zodat hij past bij het waadpak. En dan moet je afscheid nemen van een geliefd kledingstuk waarmee je al zoveel hebt meegemaakt.

Gelukkig ook positief nieuws, de nieuwe driedelige hengel (“the Marvel”) werkt prima, heel tevreden over de aktie, zowel in de Eifel als gisteren op de IJssel. Werpt ongelooflijk fijn en subtiel, maar genoeg body om een vis te drillen, komt in de collectie.

In de werkplaats

Op bijgaande foto kun je zien dat er toch wat gebeurd in de werkplaats, er hangen 2 driedelige hengels in aanbouw.

Eén van deze hengels is een opdracht voor een stevige #5 hengel van 8 voet, die aan het werk moet op de Hebriden, een hoek van de wereld waar het altijd waait. Deze hengel moet in staat zijn om toch een fatsoenlijke lijn te kunnen werpen, dan denk je misschien een ultra strakke en snelle hengel nodig te hebben, maar dat werkt niet. Net zoals bij streamer-vissen het ook niet werkt om een heel snelle hengel te gebruiken, je hebt juist een tragere, maar wel heel krachtige hengel nodig die de lijn eerst goed op gang brengt en dan als laatste er een tikje aan mee geeft om de boel te strekken.

De andere hengel is een driedelige #4 lijn van 7,6 voet, en de oorzaak om deze hengel te creëren was tijdens mijn laatste vistripje en mijn hengelkoker alleen schuin in de achterbak van de desbetreffende auto paste. Dat vind ik dan helemaal niets en daarom nu deze hengel, zo te voelen wordt het een hele fijne hengel met een prettige actie, volgende maand vertel ik u wel hoe het is gegaan.

 

werpdag in Putten

Al weer enkele weken geleden zijn we met een aantal wat oudere vliegvissers gaan werpen op de plas van de Berenkuil in Putten. Een mix van diverse vliegvissers en een mix van diverse vliegenhengels, carbon, splitcane en glasvezelhengels.

En natuurlijk ook weer een mix van diverse vliegenlijnen, kunststof in diverse tapers, zijden lijnen in diverse tapers en de Terenzio kunstzijden lijnen, ook weer in diverse tapers. Het is een heel interessante dag geworden, het aloude splitcane is vooral op het gebied van de kortere hengel nog volledig bij de tijd, de carbon hengels zijn flink geoptimaliseerd, maar je moet doodvoorzichtig zijn met je keuze.

Vooral dat laatste blijkt de bottleneck te zijn voor plezierig vliegwerpen, met een onjuiste keuze wordt de hengel een last i.p.v. een plezier en wordt mooi werpen “geruk en geram”. Teveel zien we dat zelfs op afstanden van minder dan 10 meter er wordt gedubbelstript om de lijn weg te krijgen, de grootste onzin, tot een meter of 15 moet een juiste combinatie de lijn netjes kunnen werpen, gewoon zonder strippen.

Van de week kwam er iemand bij mij om een hengel te proberen, hij was beginnend vliegvisser en nog geen geoefend werper, maar met een goede combinatie stond hij al na een paar minuten heel netjes een lijn te presenteren en riep uit dat dit met zijn andere hengel nog nooit gelukt was!

Heeft u af en toe moeite met een hengel of lijn, kom maar eens langs, dan kijken we of we dit kunnen verhelpen.

 

Even ergens anders…

Meestal gaan voor mij de buitenlandse tripjes naar de Eifel, waar riviertjes als de Kyll, Ahr en Prüm bevist worden, maar dit keer ging de reis naar de Amblève in de Ardennen.

Een geheel ander water als de bovengenoemde beken, veel meer met dikke stenen in de rivier en een andere bodem, er werd dringend geadviseerd om een waadstok mee te nemen, en die was nodig ook.

Op de rit erheen zaten Jaap en ik al helemaal te verzinnen hoe we de vis gingen verschalken, maar dat pakte heel anders uit, het stuk water waar wij visten was van een kleine club die in de voorwaarden de regel had dat er alleen met droge vliegen gevist mocht worden. en als dan de vis niet wil stijgen heb je het moeilijk.

Met veel pijn en moeite er wat kleine vis uit kunnen halen, alleen Jaap had een fatsoenlijke vlagzalm. De volgende dag liepen we het water nog eens rustig af en ontdekten vele schitterende vlagzalmen, die volkomen bewegingloos in het water “zweefden”.  Dan kun je vissen wat je wilt, stijgen doen ze dan niet en alleen een nimfje kan dan nog wat opbrengen, maar dat mocht niet, het te koude weer van de laatste tijd had ons parten gespeeld.

We gaan nog een keer terug, zoals Schwarzenegger zegt; “I ‘ll be back”.