Historie…

 

Een paar bijzondere foto’s kreeg ik toegestuurd van Arjan, en daar zit een verhaal aan vast. Toen Arjan bij me op bezoek om een hengel uit te proberen zaten we gezellig wat te keuvelen over van alles en vliegvissen in het bijzonder.

Arjan kende verschillende mensen uit het “wereldje” en één daarvan was mijn oude vriend Piet Stoop. Hij viste vooral in Schotland op zalm en woonde daar ook een tijd, mijn vrouw en ik zijn er dikwijls op visite geweest. Op weg naar de rivier de Helmsdale kwam je dan langs de cottage van Megan Boyd, de dame die van die mooie zalmvliegen kon binden, zoals de Willy Gunn.

Natuurlijk kocht je dan een paar van die vliegen, voor mij toen niet zo bijzonder, nu zijn het collector-items. Ik heb Arjan er één gegeven en hij heeft deze vlieg meegenomen naar zijn oorsprong. De ruïne die u hier ziet is de cottage van Megan, ze is al enkele jaren geleden overleden en het huisje staat nu op instorten. Vele zalmvissers hebben hun vangst aan deze vliegen te danken, wat nu overblijft is de historie….

Een nieuw seizoen…..

 

Deze week kreeg ik deze foto toegestuurd van Erik, en raakte me omdat hier zo mooi de start van een nieuw vliegvisseizoen wordt weergegeven. De ontluikende natuur, het glasheldere water met een mooie waterstand en de hengel met een nieuw lijntje erop staan allemaal klaar om de start te gaan maken.

Welke avonturen gaan we beleven, wordt het eindelijk weer zo’n heerlijk seizoen, waarbij alles lijkt te lukken, vol verwachting klopt ons hart.

Ik wens u allemaal een goed seizoen 2019, en stuur me maar een keer een leuke foto. ook ik hoop deze zomer wat meer te gaan vliegvissen, en zal hierover af en toe berichten.

Gewoon met een droog vliegje….

Op de beurs in Empel, afgelopen zaterdag, was het een komen en gaan van vliegvissers die op zoek waren naar iets wat ze nog niet hadden, maar zeker wel nodig hadden of wilden hebben, je kent dat wel. En dan sta je natuurlijk een beetje bij te praten over afgelopen seizoen en wat er dit jaar moest gaan gebeuren.

En als je dan voor de zoveelste keer eigenlijk hetzelfde verhaal hoort valt dat op. Velen (dikwijls wel wat oudere vliegvissers) hadden het erover dat de vliegvisserij zo aan het veranderen is en je tegenwoordig alleen nog met grote streamers met 8 of 9- lijnen  op hengels die geschikt zijn om bij polsstok-hoogspringen een medaille te winnen, op metersnoeken aan de gang moet.

En dan wordt er met geen woord meer gerept over de visserij op mooie blankvoorns of nog beter mooie ruisvoorns, en dit dan met een tweetje of drietje, en met een droog vliegje of een nimfje. Deze visserij is niet meer in beeld en zelfs het knopen van een droog vliegje op haak 18 is een vergeten vaardigheid aan het worden, jammer, heel jammer…..

Een beetje Zen……

Zo net na de Kerst en Nieuwjaar begin je weer met frisse moed aan het nieuwe jaar, hopend op beter weer en goede waterstand, in ieder geval wat beter dan afgelopen seizoen. Zo dramatisch nog nooit meegemaakt.

Gisteren weer de werkplaats ingegaan en begonnen met de bouw van een nieuwe hengel, en dat vind ik het leukste deel van het splitcane maken. De paal splijten in strips, dan deze strips boven een alcoholbrandertje richten en daarna parallel schaven en samenbinden. Dit pakketje kan nu de oven in om te harden en daarna verder te bewerken. Maar de “geboorte” van een hengel is hier van toepassing en ik vind het nog steeds een prachtige klus om zo stilletjes in de werkplaats met volle concentratie deze handeling te doen.

Een beetje “Zen ” dus,  alleen aandacht voor het werk en liever niet gestoord worden, en dan wordt de koffie wel eens koud. Een goed seizoen gewenst!

Thuis klussen

Ja, en dan zijn ineens je dobbertjes op. Deze zomer weer veel aan het nimfvissen geweest op de IJssel en de Randmeren, en dan gaat er wel eens een dobbertje kapot. Ik viste veel met bite-indicators van hardschuim, maar die breken toch wel gemakkelijk in stukken en bovendien blijft je lijn regelmatig hangen achter het slangetje waarmee je de lijn vastzet in de sleuf van de bite-indicator.

In een ver verleden kocht ik mijn dobbertjes bij Martin Hengelsport in Rotterdam-Overschie, die hadden het juiste model en bevestigingssysteem en waren uit balsahout gemaakt. Die gingen gewoon een heel seizoen mee, de lak was dan beschadigd, maar ze deden het nog steeds prima. Nu heb ik ze dus zelf nagemaakt, en ze zien er goed uit. In 2019 dus voldoende mogelijkheid om te gaan nimfvissen, als het weer en waterstand ook meewerken.

Indian Summer-3……..

Gisteren terug gekomen van een paar dagen vissen in de Eifel. hoewel het seizoen in de Eifel afloopt op 15 Oktober mochten we op dit verenigingswater vissen t/m 18 Oktober. Dat hebben we gedaan en vooral woensdag hadden we uitstekend weer en een actief insectenleven. Het was wel peuteren en werken voor je visje, maar dat is een deel van een vliegvissersleven. Ook hebben we de omringende bomen voorzien van wat extra decoratie in de vorm van alweer een nimfje of droge vlieg. Maar dan zo af en toe een beloning in de vorm van een mooie forel vergoed veel en van de winter binden we de doos wel weer vol.

Donderdag was het ineens een stuk kouder en dan voel je de herfst, vooral ’s morgens was het gewoon steenkoud en dan moet er een jasje aan, even wennen. Bij mij is het een wat vreemde traditie die laatste dagen in de Eifel altijd te vissen met de Flea, mijn meest gewaardeerde hengel. Ook Jaap viste met deze hengel en wat een leuk gezicht als je dan bij de auto 2 van dezelfde hengels tegen een boom ziet staan.

Volgend jaar mogen ze weer uit het foedraal, hopelijk met een beter seizoen dan 2018, gelukkig was het laatste tripje nog een goedmaker.

 

Even een dagje vissen…….

Na de hittegolf die ons land een aantal weken trof en waarin ik geen puf kon opbrengen om te gaan vissen, werd de temperatuur eindelijk weer “normaal”.

Hoog tijd om weer eens een hengel  uit te proberen en samen met Jaap hebben we de Randmeren opgezocht. En daar een heerlijke visdag gehad. Niet dat we zo heel erg veel gevangen hebben, maar het lekker weer buiten zijn en een hengel te “zwiepen” maakt het dat zo’n dag weer met gouden lettertjes geschreven kan worden.

En dan na afloop een goed restaurantje opzoeken en passend de dag afsluiten, het hoort er allemaal bij, en maakt het leven een stuk aangenamer.

En dan bij het vissen de Marvel krom trekken op een mooie voorn, zelfs op een droge vlieg. Dan moet je ver zoeken om een gelukkiger ventje te vinden dan mij.

Wat een raar seizoen……..

Eindelijk weer een keer aan de Ahr, het werd echt wel tijd. Dit seizoen gooit alle regels opzij, eerst te koud, dan veel te hoog water en als het dan zakte tot een aanvaardbaar niveau opnieuw een flinke stortbui en ja hoor, weer te hoog.

Als een echte fanaat als het gaat over de Eifelvissrij is dit erg frustrerend, en komt het humeur niet ten goede. En ineens is het dan zover en klopt alles weer, een goede waterstand een uitbundig insektenleven, en mijn drie-hengeltje flink aan het werk, wat een genot. Alle stress is vergeten en dan sta je mateloos te genieten!

Voor de zoveelste keer besef je dan dat de vliegvisserij toch wel heel erg leuk is, ik hoop het dan ook heel lang te kunnen blijven doen, of zoals Jan Veenhuysen het uitdrukte; het maken van herinneringen.

 

Mijn grootste vriend…..

Hier ziet u een fotootje van de grootste vriend van een splitcane bouwer. Zonder een schaaf als deze is het onmogelijk om perfecte strips te maken, je mal kan nog zo goed zijn, het beste tonkin in huis, maar als je de strips dan niet zuiver kunt schaven is alle moeite tevergeefs.

Deze schaaf is een 9 1/2 van Stanley, maar met alleen de aankoop hiervan ben je er nog niet, dan begint het pas. De standaard beitel is alleen geschikt om wat grof voorschaafwerk te doen, bijvoorbeeld parallel strips schaven, je moet dan voortdurend de beitel opnieuw slijpen. Vele jaren heb ik gezocht naar een betere kwaliteit beitels, de oude beitels waren veel beter, en die waren soms op beurzen nog te koop. Ook met beitels te laten lasersnijden uit machine-zaagbladen leverde best wel een redelijk resultaat op.

Nu de laatste jaren gebruik ik alleen nog beitels uit Amerika van Hock, en heb nooit meer terug gekeken. Erg duur, maar van een kwaliteit die ik nooit voor mogelijk heb gehouden, probleemloos zes strippen schaven voor een hengeldeel voordat ik opnieuw de beitel moet slijpen. Dat slijpen is ook al een wetenschap op zich. Ik ben nu in de laatste jaren van mijn hengelbouw, misschien nog een jaar of twee en dan ga ik met “pensioen”, meer vissen en andere hobby’s beoefenen. en ook voor mezelf enkele speciale hengels maken, daar kom ik nu niet eens aan toe. Wel blijf ik voorlopig de beurzen van de verzamelaarsclub nog bezoeken, en een leuke restauratie is ook altijd mogelijk. Maar bovenstaand schaafje krijgt wat meer rust.

Tapers en nog wat….

Een poosje geleden mocht ik voor Peter een hengel maken die de moeilijke omstandigheden op de Schotse Hebriden aan kon. Het waait daar bijna altijd stevig en je moet ook een behoorlijke afstand kunnen overbruggen met maar een paar droge worpen. Anders heeft de vis alles al lang door en verdwijnt naar verre vreemde oorden.

Zo’n opdracht vergt de nodige voorbereiding met betrekking tot de te gebruiken taper om het juiste profiel te kunnen schaven. Hier heb ik gekozen voor een hengel gebaseerd op de modellen van Lyle Dickerson, een beroemde Amerikaan, die hengels maakte voor de Amerikaanse Westkust, waar ook altijd veel wind is.

Het is een erg goede hengel geworden met een ongelooflijke afstandspotentie, maar toch een topje dat ook dunne leaderpunten heel houdt. Peter was er zo tevreden mee dat hij bijgaande foto maakte van het boek over Lyle Dickerson en zijn hengel net zo erop gelegd als op de illustratie op het boek, een leuk gezicht.